|
De
zon zal gaan schijnen in de bioscoop
Hoofdrolspelers Katja Schuurman, Daan Schuurmans, Georgina Verbaan
en Kurt Rogiers praten over hùn film.
Georgina
Verbaan
Georgina
Verbaan speelt 'beugelbekkie' Janet. Janet is een vrolijk, maar onzeker
en stuntelig meisje met een ongekende passie voor songfestivalliedjes.
'Ik ben door Johan gevraagd om een screentest te doen voor Costa!. Dat
leek me wel wat. Ik heb eerder een klein rolletje gehad in een speelfilm,
maar dit is mijn eerste hoofdrol. Het leek me leuk om het lelijke eendje
te spelen. Ik hoopte op puistjes en rare kleren, want ik wilde echt de
outcast spelen. Uiteindelijk is Janet niet lelijk geworden, maar ze blijft
een beetje een rare. Ik vind haar een heel leuk meisje.'
'Janet is
aan het begin van de film heel erg onzeker. Hoe onzekerder ze zich voelt
hoe harder ze schreeuwt en des te klunziger ze zich gedraagt. Maar tijdens
haar vakantie in Salou wordt ze steeds zelfverzekerder. Ze blijkt goed
te kunnen dansen en krijgt daarom veel aandacht van Rens. Aan het einde
van de film is ze rustiger; ze durft te zijn wie ze is.'
Agressief
konijn
'We hebben
een maand gehad om te repeteren. Dan heb je de tijd om je rol uit te diepen,
maar voor mij werkt dat niet echt. Ik ga staan en doe het gewoon. Ik voel
vaak wel aan of een scène vals is; het ritme klopt niet of bepaalde intenties
komen niet goed over. Daar praat je met z'n allen over. Door het samen
te doen, ontstaan er soms grappige situaties.'
'Ik heb Janet
een eigen stijltje gegeven. Ik wilde van haar een heel ander type maken
dan het type Hedwig, dat ik in Goede Tijden Slechte Tijden heb gespeeld.
Janet is slomer dan Hedwig, maar uiteindelijk zijn er nog best veel overeenkomsten,
het stuntelige bijvoorbeeld. Het beugeltje van Janet heb ik zelf bedacht
en ik heb één puist voor haar weten te behouden. De kat uit de eerste
scène van de film is mijn eigen kat Laurens. We zouden eigenlijk een konijn
gebruiken, maar die bleek nogal agressief te worden met al die mensen
en het lawaai om zich heen. Laurens is doof en was niet zo onder de indruk
van de drukte.'
Schoffie
'Ik vind het gemakkelijk om een klunzig type te spelen. Dat onhandige
heb ik zelf ook wel een beetje. Maar ik ben wel veel zelfverzekerder dan
Janet. Natuurlijk was ik wel onzeker toen ik wat jonger was, maar dat
heeft iedereen op die leeftijd. Ik was vroeger best wel een blaaskaak,
echt een schoffie. Ik was betrokken bij vechtpartijtjes na schooltijd
enzo.'
'Ik had ook
wel één van de vriendinnen van de zus van Janet willen spelen.
Lekker een beetje de bitch uithangen, dat is altijd leuk. Hoewel het me
ook trekt om eens een uitgesproken lief meisje te spelen. Maar dan ook
zo vreselijk lief dat het aandoenlijk is.'
'Ik kende
Johan Nijenhuis al van Goede Tijden, maar met Costa! werkte ik veel nauwer
met hem samen. Dat vond ik heel leuk, hij is heel enthousiast en staat
open voor suggesties. De eerste twee weken was hij hij wel wat. Logisch
natuurlijk, want het was voor hem heel spannend, hij stond onder een enorme
druk. Maar ik dacht echt 'oh, my god', hoe moet ik de komende weken doorkomen?!
Uiteindelijk heb ik een geweldige tijd gehad'.
Bonk energie
'Van alles dat ik tot nu toe heb gedaan, Goede Tijden, Hertenkamp en de
jeugdmusical 'De geest van laat maar waaien', was Costa! absoluut het
allerleukst. Het heeft me een bonk energie gegeven om met zoveel mensen
aan één project te werken; er werkten driehonderd figuranten
aan mee! Bij Goede Tijden was ik wel eens minder blij met een scène,
maar dan wist ik: ik heb nog weken om dit goed te maken. Voor een film
werk je aan één verhaal en daar wil je met zijn allen het
allerbeste van maken.'
'Tijdens
het draaien begreep ik soms niet helemaal hoe Johan de film voor zich
zag. Maar nu ik de film eenmaal gezien heb, vind ik dat het heel erg mooi
is geworden. Ik vind het een lekkere, luchtige film geworden.'
Daan Schuurmans
 De
rol van Rens wordt vertolkt door Daan Schuurmans. 'Rens is een broeier,
een geheimschrijver, zoals mijn vader het noemde; een moeilijk te peilen
jongen met een enorme passie voor het dansen. Hij balanceert op de rand
van volwassenheid, staat voor een belangrijke keuze in zijn leven: doorgaan
met het leven dat hij leidt als mooie jongen, een pose, of zijn gevoelens
onder ogen zien en voor het meisje, zijn ware liefde kiezen. Het mooie
van Rens vind ik dat hij voor het moment leeft, hij is een echte levensgenieter.
Maar hij is helemaal niet met zijn toekomst bezig, gemakzuchtig, een jongen
zonder ambities. Hoewel hij in het dansen weer wel heel ambitieus is.'
'Toen Johan
Nijenhuis mij uitleg gaf over het script, heb ik gezegd dat ik hem Rens
kon geven. Sowieso omdat ik de arrogantie heb dat ik alle rollen kan spelen.
En omdat ik vertrouwen heb in visagisten. Ik weet dat ik er met hulp van
hen op mijn mooist uit kan zien: gebruind door de zon met de juiste lijntjes,
kleding en het juiste kettinkje. Maar ook omdat ik de sfeer die Johan
in Costa! wilde zien, herkende van vakanties die ik vroeger met
mijn vriendjes heb gevierd.'
'Ik heb Rens
dan ook gemodelleerd naar een goede vriend van mij van vroeger. Als hij
in een discotheek op de dansvloer ging staan, had hij binnen een mum van
tijd tien meisjes om zich heen. Zelf had hij dat helemaal niet door. Dan
kwam hij verontwaardigd aan mij vertellen dat een meisje zijn pet had
gejat. 'Snap je dat dan niet?' vroeg ik hem. Hij dacht ze het deed om
hem te treiteren. 'Ze wil dat je achter haar aan gaat!' moest ik hem dan
vertellen.'
Het verval
van de propper
'Ik ben afgelopen zomer met Johan naar Salou geweest om de film voor te
bereiden. Dat is niet echt gelukt, want het was hoogseizoen en het zat
er vol met 17-jarigen die mij herkenden uit Westenwind. Dronken tieners
hadden een handtekeningenjacht op mij geopend. Het was zo erg dat ik een
bodyguard mee moest nemen als ik naar buiten ging.'
'Wel erg
leuk was dat Johan zijn vrienden van vroeger in Salou had uitgenodigd;
een reünie van voormalige proppers. De prachtigste verhalen kwamen
los, over alleen maar feesten, drank en drugs. Niet allemaal even waar,
want opscheppen hoort een beetje bij het propper zijn. Net als visserslatijn
kan je spreken van propperslatijn. Maar er zaten ook beangstigende verhalen
bij. Een propper werd 's nachts wakker van een gil; bleek dat in de kamer
naast hem vier Spaanse proppers met één meisje bezig waren.'
'Ik sliep
met de echte Rens (een jeugdvriend van Johan Nijenhuis) op één
kamer. Het was grappig om te zien dat Rens, eens een jonge aantrekkelijke
propper, nu bij aankomst in de hotelkamer om vier à vijf uur 's
ochtends helemaal gebroken was. Hij moest voor het slapen gaan eerst even
zijn rug oprekken. Dat vond ik mooi om te zien: het verval van de propper.'
'In die groep
ex-proppers hing een sfeer van enorme weemoed. Ze keken allemaal terug
op een geweldige periode in hun leven. Thuis waren ze hele gewone jongens,
in Spanje hadden ze voor drie maanden de status van een popster.'
'Tijdens
het maken van de film had ik een hele spannende relatie met Johan. Omdat
de echte Rens zijn vriend is, is het beeld dat hij van hem heeft heel
persoonlijk. Zo was volgens Johan de vriendschap tussen de jongens voor
Rens heel belangrijk. Ik moest Rens spelen volgens het script en daar
was niet echt een aanwijzing te vinden voor dat vriendschapsideaal. Ik
las Rens in het script als een einzelgänger, een leidersfiguur. Rens
en Frida zijn toch wel een beetje de papa en mama van de proppers. Als
regisseur moet je op zo'n moment kiezen: of je herschrijft het script
of je kiest er voor om het zo te laten omdat het goed is voor de film.'
'Johan weet
precies wat hij wil. Dat is heel goed, maar dat kan ook nadelig werken.
Het kost ontzettend veel moeite om hem ergens van te overtuigen, wat een
bepaalde spanning met zich meebrengt. Maar ik ben er van overtuigd dat
je op een set zonder spanning, een slechte film maakt.'
Spelen
'De rol van Rens in Costa! is mijn eerste hoofdrol in een speelfilm. Het
is heel anders dan acteren in een serie, de druk is veel hoger. Als je
voor de televisie negentig afleveringen opneemt dan is het minder erg
als er een scène iets minder goed is - zelf baal ik daar ongelofelijk
van, maar het kán gebeuren. Voor de film moet iedere scène
perfect zijn. De kijker, die voor tien à vijftien piek een kaartje
heeft gekocht, mag zich geen moment vervelen. Ik heb door het spelen in
Costa! absoluut een nieuwe discipline geleerd. Ik weet nu zeker dat het
camera-acteren 'an sich' het voor mij helemaal is, zowel voor tv als voor
film. Zodra die camera draait, ga ik er helemaal voor. Daar mag je me
's nachts voor wakker bellen.'
Lekker
scheuren in auto's
'Ik doe zo veel mogelijk stunts zelf. Ik wil het doen, omdat het karakter
dat ik speel het doet. Daarnaast, wie wil er nou niet lekker rondscheuren
in auto's?! Het is heel erg spannend. Het liefst zou ik alles zelf doen,
maar dat laat de verzekering helaas niet toe. Sommige stunts zijn te gevaarlijk,
daar moet je een specialist voor zijn. Costa! heeft een scène waarin
Rens en zijn collega-proppers met een gestolen auto dwars door een vrachtwagen
met frisdrank heen scheuren. Dat mocht ik niet zelf doen. Het komt aan
op timing, het moet precies op het juiste moment gebeuren, anders komen
er ongelukken van. Maar als ik zo'n scène niet zelf mag doen, sta
ik wel bovenop de monitor om te controleren of je niet ook maar een klein
beetje aan de stuntman kan zien dat ik dat niet ben. Ik kan moeilijk dingen
uit handen geven.'
Hoewel de
meest wilde acties in de auto goed afliepen, kwam Daan niet zonder kleerscheuren
de opnames van Costa! door. Bij een onschuldig ogende dansscène
ging het mis. 'Rens en Janet moesten met hun armen draaien en precies
op een bepaald punt terechtkomen, want het moest een heel close shot worden.
Ik ging er vol in, maar ik was zo gefocust op dat punt, dat die draai
fout ging. Ik viel en brak mijn pols. Gelukkig gebeurde dat pas op de
laatste draaidag. Toen we uit het ziekenhuis terugkwamen op de set, wilde
ik de close-ups persé afmaken. Georgina moest de standaard waarin
mijn arm hing, wat overigens behoorlijk pijnlijk was, voor iedere andere
houding bijstellen. Ze bleef maar roepen: 'Sigaretten voor die man! Hij
komt uit een familie van rokers, breng sigaretten voor die man!'
'We hebben
met Costa! een heel klein bruggetje gemaakt naar de Amerikaanse film.
Het is een klein bruggetje, maar we zijn wel degelijk op weg en dat is
wat de Nederlandse film nodig heeft. In de Nederlandse filmwereld hoor
je wel: 'Wij Nederlanders hebben een Eigen Filmcultuur', maar uiteindelijk
komen er niet meer dan tienduizend bezoekers. We moeten durven leren van
grootmeesters als de Amerikanen en de Britten. Films als pure entertainment;
mooi, spannend, spectaculair.'
Katja
Schuurman
Katja Schuurman
speelt Frida. 'Frida is een hele passionele vrouw, die alles uit het leven
wil halen. Ze neemt geen genoegen met een tweede plaats. Niet met dansen,
maar ook niet in liefde en vriendschap. Het is oprechte passie, Frida
is geen valse vrouw. Wel gebruikt ze soms foute methodes om te krijgen
wat ze wil.'
Drie jaar
geleden vroeg regisseur Johan Nijenhuis Katja al voor de film Costa!.
'Het leek me een leuk, vrolijk verhaal, maar ik wilde eerst het script
lezen. Toen het af was, wist ik: hier is een leuke film van te maken.
Ik vond het goed dat er acteurs met verschillende achtergronden gecast
werden; van Georgina Verbaan tot Victor Löw, dus niet alleen soapacteurs.'
Zoektochtje
Costa! draait niet alleen om liefde, dansen en feesten. 'Het was de bedoeling
dat verschillende karakters een eigen proces van volwassenwording door
zouden maken. Tijdens het maken van de film werd duidelijk dat je, anders
dan in soap, in een film één iemand moet hebben om in mee
te gaan, om mee mee te leven. Daarom is de rol van Janet (Georgina Verbaan)
sterker naar voren gehaald en zijn de anderen iets naar de achtergrond
geschoven.'
Toch maakt
Frida wel degelijk een ontwikkeling door in Costa!. 'Ze is heel populair,
de heldin van Salou. Maar het succes is betrekkelijk. Vakantiegangers
komen en gaan, waardoor echte vriendschap nog belangrijker is, de vriendschap
met Rens. Als ze dat dan ook dreigt te verliezen aan Janet, stelt ze alles
in het werk om Rens en Janet uit elkaar te drijven. Aan het einde van
de film is ze pas in staat om de situatie helder te zien. Ze verliest
de vriendschap niet. Frida heeft veel weg van toen ik een jaar of zestien
was. Op die leeftijd is aandacht heel belangrijk; je ondergaat een soort
van zoektochtje naar jezelf.'
Stijve
nek
Frida duikt in Costa! van een acht meter hoge brug naar beneden op de
handen van Rens, die haar helpt weer met beide benen op de grond te komen.
'Frida is een streber, ze doet er alles voor om van Costa! de beste discotheek
te maken. Om te laten zien dat ze daar heel ver in gaat, moest ze tijdens
het dansen iets spectaculairs doen. Johan (Nijenhuis, regisseur) dacht
dat het al heel spectaculair zou zijn als Frida op het podium een radslag
zou maken. Wij moesten hem vertellen dat een radslag iets is dat iedereen
in de eerste de beste gymnastiekles kan doen. We hebben zelf acties bedacht,
maar die waren veel te knullig.'
'Uiteindelijk
moest er een acrobaatleraar aan te pas komen om de sprong te maken zoals
die in de film te zien is. Het heeft me heel wat moeite gekost; tijdens
de opnames moest het wel een keer of negen over, voordat het goed was.
Ik heb vijf dagen met een stijve nek rondgelopen voor een actie van een
paar seconden. Dan zou je die sprong het liefst in een slowmotion van
vijf seconden willen terugzien.'
Johan Nijenhuis
was geen nieuw gezicht voor Katja. Hij heeft haar destijds gecast voor
de rol van Jessica in Goede Tijden Slechte Tijden. 'Ik heb veel vertrouwen
in Johan. Hij weet precies hoe het plaatje eruit moet zien, heeft ontzettend
veel creatieve ideeën en staat altijd open voor nieuwe ideeën.
Daar heb ik bewondering voor. Als ik regisseur was, zou ik willen dat
alles helemaal vaststond op het moment dat ik zou gaan draaien. Johan
heeft het wel in zijn hoofd, maar als iemand voorstelt om het bijvoorbeeld
op een andere locatie te doen, is hij in staat om het roer compleet om
te gooien. Ik zou daar doodzenuwachtig van worden.'
Groter
gevecht
Katja speelt niet alleen een hoofdrol in Costa!, ze zingt ook de titelsong
van de film 'Lover or Friend'. 'Ik had de rol van Frida voor geen goud
willen missen, maar als de single een hit wordt, zou mij dat absoluut
de grootste kick geven. Voor Frida ben ik gevraagd, terwijl het maken
van de single een groot gevecht is geweest. De platenmaatschappij was
altijd tevreden met muziek in de stijl van 'Linda, Roos en Jessica'. Dat
scoorde goed. Maar ik wilde het over een andere boeg gooien. Ik heb een
lange weg moeten afleggen om ze ervan te overtuigen dat het ook anders
kan.'
'Costa! is
een heel ander soort Nederlandse film dan tot nu toe gemaakt is, veel
commerciëler, een 'vrolijke lach'-film. Zoals de high-schoolfilms
die ik leuk vond toen ik wat jonger was. Het lelijke eendje, niet dat
Georgina écht een lelijk eendje kan zijn, maar het lelijke eendje
wordt een prinses en gaat er van door met de grootste sportbink van de
school.'
 Kurt
Rogiers
De Vlaming
Kurt Rogiers speelt propper Tommy in Costa!. Om het internationale karakter
van de propperscene aan te duiden, zou één van de proppers
eigenlijk een Engelsman zijn, maar vanwege het taalprobleem werd het een
Belg.
'Ik heb gewoon
auditie gedaan, de meest eerlijke manier om bij een film terecht te komen.
Maar toen ik hoorde dat ik uit zestien acteurs gekozen was, was dat een
fantastische verrassing voor mij. Sinds ik een jaar of vier geleden van
het conservatorium (de Belgische theateropleiding) afkwam, heb ik veel
theater en televisie gedaan, maar nog nooit een speelfilm.'
'Tommy is
iemand die heel zwart-wit in het leven staat. Hij houdt van, haat, is
gewelddadig of heel lief; allemaal uitersten, wat ik erg leuk aan hem
vind. Minder leuk vind ik dat Tommy weinig heeft, hij is erg oppervlakkig.
Zo komt het proppermilieu ook vaak over.'
'Ik heb geprobeerd
om Tommy wat voller te maken, iets minder oppervlakkig. In de film verlaat
Rens op een gegeven moment de Costa!. Volgens het script zou dit Tommy
niets doen, maar ik heb dat veranderd. Nu grijpt het hem wel aan, hij
doet er alleen laconiek over.
De scènes over Janet (Georgina Verbaan) vond ik lastig. Het is
ontzettend moeilijk om haar een lelijk ding te vinden. In een scène
zei ik tegen Rens over haar: 'Wil je nou echt dansen met die marmot?'
Dat hebben we er in gehouden. Ik vond het wel passend: ze had het lieve
van een marmotje. Georgina speelt een rol die iedereen graag zou willen
spelen: het lelijke eendje dat een zwaan wordt. Alleen heeft zij het zo
fantastisch gedaan, dat niemand het nu nog zou durven.'
'Tommy is
eigenlijk degene, samen met Björn (gespeeld door John Wijdenbosch)
die niet zoals de andere karakters, een volwassenwordingproces doormaakt,
hij is vrij vast. Voor hem is Salou puur fun, zee en sex. Hij begrijpt
écht niet wat er met Rens gebeurt, ziet niet dat Rens voor een
levensbepalende keuze staat. Uiteindelijk accepteert hij hem wel, maar
hij snapt hem niet.'
Woest
en Bourgondisch
'Het enige dat ik met Tommy gemeen heb, is zijn mooie positieve ingesteldheid.
Verder vind ik dat ik helemaal niet op hem lijk; ik moet de Tommy in mij
ver zoeken. Op het conservatorium speelde ik altijd heel ingetogen rollen.
Maar sinds ik op de markt ben, word ik bijna alleen maar gevraagd voor
ondeugende jongensrollen met een woeste, Bourgondische look. Zo'n soort
rol speel ik ook in de Vlaamse serie Wittekerke (uitgezonden op een commerciële
omroep in België). Ik kan er grotendeels mezelf in zijn. Ook Johan
zei tegen me: 'Hoe meer je als Tommy jezelf bent, hoe beter.' Tommy is
bijna een kloon van het personage dat ik speel in Wittekerke. Kennelijk
heb ik onbewust die Bourgondische uitstraling.'
'Costa! is
niet alleen mijn allereerste grote filmproject, het was ook voor het eerst
dat ik voor zo'n lange periode zo nauw in een filmploeg heb samengewerkt.
Daar zag ik erg tegenop. Een beetje Big Brother in Salou. Omdat je in
het buitenland draait, zit je 24 uur per dag op elkaars lip, we sliepen
met zijn vieren op één kamer en je kiest elkaar niet uit.
Maar het is me enorm meegevallen. Ik denk dat het uiteindelijk een positieve
bijdrage is geweest aan de film. Ik durf niet te zeggen dat we vrienden
zijn geworden, maar je krijgt zeker een bepaalde band met elkaar.'
Nederlanders
zijn de Amerikanen van Europa
Kurt heeft ook nooit eerder met Nederlanders gewerkt. 'Ik had niet gedacht
dat er echt verschillen zouden zijn tussen Belgen en Nederlanders, maar
dat is dus wel zo. Nederlanders zijn veel opener dan wij. Een goed voorbeeld
is de voorbereiding op de aanrandingscène. Johan legde uit dat,
hoewel het vervelend is om de scène te spelen, we toch moesten
proberen ons in te leven in de personages. Eén van de acteurs vertelde
toen dat hij zich de aanrander wel een klein beetje voor kon stellen,
omdat hij, toen hij vijftien was, wel eens had gevreeën met een meisje
die dat niet zo graag had. Dat is iets dat een Vlaming niet zou zeggen.
Hij zou het wel gebruiken in zijn rol, maar hij zal het nooit uitspreken.'
'Nederlanders
zijn ook vlugger dan wij; praten vlugger, leven vlugger. Nederlanders
zijn de Amerikanen van Europa. Dat wat Nederlanders in Vlamingen 'Bourgondisch'
noemen, is volgens mij gewoon 'genieten'. Wij zeggen veel sneller: 'Stop
even en geniet.' Wij zijn beter in het onthaasten.'
No limits
'Johan Nijenhuis is voor een acteur een droom om mee te werken. Hij denkt
en doet heel mooie dingen, is enorm fantasierijk en heeft 'no limits'.
Hij heeft een droom, Costa!, en zal dat kostte wat kost op een leuke manier
waarmaken. Een positieve streber, dat is hij. Johan durft altijd een stap
verder te gaan. In een scène waarin één van de proppers
de Costa! verlaat om bij de grote concurrent de Empire te gaan werken,
riep ik hem als grapje achterna: 'Stuk Hollandse shit!' In plaats van
voorzichtig te zijn, omdat de doelgroep zich misschien beledigd zou kunnen
voelen, wil Johan zoiets zonder na te denken handhaven. Zo zijn er tot
aan het einde aan toe nog dingen veranderd. Daar moet je als regisseur
heel stevig voor in je schoenen staan. Het script was pas echt af toen
de laatste minuut op film stond.'
'Tot nu toe
heb ik in series gespeeld, programma's gepresenteerd en in het theater
gestaan. Het maken van Costa! was absoluut een hoogtepunt voor mij. Jammer
genoeg worden in België niet zo veel films gemaakt, dus zal ik film
altijd moeten combineren met televisie.
In Costa! zijn niet alleen leuke dingen te zien en te horen, maar ook
echt te voelen. Ik weet zeker dat de zon letterlijk gaat schijnen in de
bioscoop.'
|
